ROUTE: Maasdal in Noord-Limburg AFSTAND: 12 km START/EINDPUNT: de kerk in Broekhuizenvorst HORECA: bij veerhaven Broekhuizen- vorst, café Maaszicht
Visvijver
N
ooit eerder was ik in Broek- huizenvorst geweest. Maar met de auto op weg erheen, kwam ik door het dorpje Swolgen en meteen wist ik
het weer. In een zomerhuisje in de Swol- gener bossen woonde eind jaren tachtig van de vorige eeuw de dichter Bertus Aaf- jes met zijn vrouw Poes. In 1936 had hij een voettocht naar Rome gemaakt en er een beroemd gedicht over geschreven. In zijn spoor wandelde ik in 1989 naar Rome, nadat ik hem een paar keer in zijn huisje in Swolgen had bezocht. Op nog geen steenworp afstand van Broekhuizenvorst. Zo blijkt maar weer: als je lang genoeg hebt geleefd en niet hebt stilgezeten, stuit je op steeds meer plekken op herinnerin- gen. Zo valt mij opeens in dat de verha- len- en liedjesschrijver Herman Pieter de Boer een poosje de buurman was van Bertus Aaf es. Bij hem ben ik in die tijd ook op bezoek geweest.
Droog café In Broekhuizenvorst willen we beginnen met een kop koffi e. Het enige café, ’t Dörp geheten, is echter gesloten. De deur is wel open en aan een tafeltje zitten de eigenaar en enkele mannen aan de koffi e, maar voor ons is er geen plaats in de herberg. Op de vraag wanneer hij denkt open te gaan, luidt het antwoord: ’Als het ophoudt met regenen’. ’Maar juist bij regen hebben mensen behoefte aan een café,’ zeg ik. De logica daarvan ontgaat deze uitbater. In de verwachting dat de regen ook zon- der koffi e vanzelf ophoudt, gaan we op pad. De route begint bij de kerk, gewijd
Maria in Broekhuizenvorst
aan ’De allerheiligste naam van Jezus’. We lopen over kunstig aangelegd plavei- sel van Maaskeien, tot een onverhard pad ons naar de Maasoever leidt. Kieviten buitelen opgewonden boven het gras- land en proberen ons, indringers in hun domein, met schijnmanoeuvres weg te lokken bij de plaats waar hun vrouwtjes op het nest zitten. Het gras geurt naar kruiden en het fl uitenkruid kleurt de slootkanten wit. Op de rivier passeren goedmoedig tjoekende vrachtschepen. Aan de overkant liggen de beboste heu- vels van landgoed de Hamert, en even verderop de Duitse grens.
Visserslatijn (rechts Herman Post)
Ophangplek Bij kasteel Ooyen, een van oorsprong middeleeuws landhuis, passeren we een camping, waar alles nog in diepe rust ver- keert. Dan laten we de Maas rechts liggen en gaan een landweggetje in. Over de Galgenberg waar, zoals de naam al zegt, ooit recht werd gesproken en misdadi- gers werden opgehangen, wandelen we met een wijde boog terug naar de Gub- bels Vijver, die we al eerder hebben zien liggen. Het is een natuurlijke visvijver. Een zwaar besnorde visser uit het nabije Grubbenvorst geniet er van de rust onder het dak van zijn koepeltentje. Hij komt hier vaak, vertelt hij. Maar binnenkort zal het wel afgelopen zijn. Ze willen ook hier de Maas vrij baan geven, zodat bij hoog water de vijver één wordt met de rivier. De man aast op karpers. Iedere gevangen vis moet hij terugzetten. Maar hij weet dat veel Polen en andere immigranten uit het Oostblok hier bij duisternis graag hun
41
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55