22 ZONDAG

NIEUWS

LUK ALLOO SPRAK MET DE CREATIEVE FIRST LADY

ZONDAG 28 MAART 2010

OP DE SOFA METPASCALE PLATEL

‘Alle mensen die

prutsers‘

Pascale Platel (49) schrijft momenteel een voorstelling voor Het Festival van Vlaanderen en trekt weldra de boer op met ‘ ’t Is al wa beter’ een monoloog van Dirk Pauwels, en met ‘Les Demoiselles de Rêve et leur soutien’, een lezing over haar muzen. Tijd om eens over haar muzen en muizenissen te praten.

We spreken af in een brasserie en drinken witte wijn. ‘Ik vind elke dag een nieuw woord uit’, begint Pascale. ‘Vorige week was het to- vergevoelig, van tover en overge- voelig, en vandaag is het muiszoe- king. Ik leg dat niet uit, iedereen moet daar zelf een betekenis aan geven.’

Mag ik vragen wie je ontegen- sprekelijke muzen zijn?

Pascale Platel: ‘Een lerares, een tante, een aantal kunstenaressen en de bekende diva’s en tragé- diennes natuurlijk. Ik ben gek van de operazangeres Maria Cal- las, het fenomeen Mathilde Wil- link en nog vele anderen. Geta- lenteerde maar getormenteerde vrouwen intrigeren mij mate- loos.’ ‘Opvallend is dat die vrouwen nooit echt gelukkig waren in de liefde en door hun omgeving vaak werden uitgebuit. Ze stier- ven ook jong. Willink werd am- per 39 en Callas 53. Dat is zo jong. Wie weet wat hadden zij niet nog allemaal kunnen neerzetten en nalaten?’

Voel jij je zelf een diva?

‘Een drama queen misschien, ja! Luk, we leven hier wel in België, hé. (lacht) Echte diva’s bestaan niet meer, dat is definitief verle- den tijd. Diva’s deden vroeger de wereld stilstaan, niemand adem- de als hun limousine voorbijreed, een foto in een krant of een inter- view in een blad zorgde voor on- geziene oplages. Dat fenomeen bestaat niet meer. Zelfs Madonna is geen diva. Ken jij diva’s?’

Liesbeth List en Dani Klein? Zij hebben beiden een bewogen liefdesleven achter de rug en

zijn passioneel en therapeu- tisch verweven met hun mu- ziek.

‘Je gaat de goede richting uit. (lacht) Probeer nog eens.’

’’ ’’

Marlène Dietrich! Erotische

standing en eenzaam en alleen gestorven.

‘Dát is een diva! Die leefde haar laatste twintig jaar als een kluize- naar in Parijs. Vroeger kwamen bij ons thuis veel vriendinnen van mijn moeder over de vloer om te koffiekletsen. Die zagen er allemaal uit als diva’s. Ik herin- ner mij de hoge hakken, de kleur- rijke outfits, het gelach, de par- fums en het gegiechel.’ ‘Er werd gepraat over dingen die je aan vriendinnen en niet aan mannen vertelde. Vooral de avon- tuurtjes

en de verliefdheden

MIJN ZOON IS HET BESTE WAT MIJ IS OVERKOMEN. IK HEB MAAR ÉÉN KIND GEBAARD OMDAT IK MIJN LIEFDE NIET KAN VERDELEN

kwamen aan bod. Als kind van veertien luisterde ik al die gehei- me gesprekken met rode oortjes af. In de jaren zeventig waren er geen zorgen. Iedereen verdiende geld, er was geen armoede en daardoor gebeurde er op roman- tisch en op liefdesvlak veel meer dan nu.’

IN DE HUMANIORA WERD IK VERLIEFD OP EEN MEISJE UIT MIJN KLAS. TIJDENS EEN SCHOOLPAUZE KUSTEN WE ELKAAR WEL TIEN MINUTEN LANG

Is jouw relationele leven beïn- vloed door die wilde verhalen?

‘Ik werd niet plots een volwassen vrouw, als je dat bedoelt. Ik ab- sorbeerde de verhalen die ik aan- kon, de andere nam ik niet op. Als

vroegrijpe vriendinnetjes

vertelden over hun lief, was ik snel gechoqueerd. Ik zie graag vrouwen. Niet dat ik lesbisch ben, maar ik zie vrouwen gewoon enorm graag.’ ‘Ik was als tienjarig meisje ver- liefd op mijn lerares van het der- de leerjaar en ik deed voor haar mijn aller- aller-allerbest. Vijftien jaar later heb ik toegegeven dat ik op haar verliefd was en haar ver- afgoodde. Ze wist dat en kon er- mee lachen.’ ‘Later, in de humaniora, werd ik verliefd op een meisje uit mijn klas. Dat was in de periode van Bilitis, die film van David Hamil- ton, de fotograaf die beroemd werd door zijn wazige foto’s van jonge meisjes die de erotiek ont- dekten. Mijn kamer hing trou- wens vol zeemzoeterige Hamil- tonposters met de bekende flou artistisque.’ ‘Dat meisje en ik waren echt ver- liefd op elkaar. Tijdens

een

schoolpauze kusten we elkaar wel tien minuten lang. Tot we op een dag een bed opzochten en iets verder gingen, maar ik was gege- neerd en bang, en we kregen uit- eindelijk allebei de slappe lach.

Toen dat meisje verliefd werd op een jongen, heb ik een mooi af- scheidsbriefje haar.’

gekregen van

‘Om maar te zeggen dat meisjes een heel intense band met elkaar kunnen hebben. Samen lachen en grollen, urenlang verhalen vertellen aan elkaar, dezelfde kle- ren dragen, dat vind ik echt wijs. Vrouwen kunnen elkaar enorm opheffen en stimuleren, uit liefde. Bij mannen is dat helemaal an- ders. Misschien daardoor dat ik pas negentien was toen ik voor de eerste keer met een jongen naar bed ging.’

Omschrijf jezelf eens in vier woorden.

‘Doe jij dat eens.’

Pascale Platel is een mysterieu- ze, intelligente, soms chaoti- sche,

niet-makkelijke vrouw

die graag wat afstand houdt.

‘Ik wil inderdaad niet gekwetst worden en ik scherm mijn wereld heel bewust wat af. Dat komt om- dat ik vrees dat veel mensen mijn wereld vreemd vinden en er niet in zullen aarden.’

Hoe ziet jouw wereld er dan uit?

‘Ik heb bepaalde visies en obses- sies die ik niet met iedereen deel. Vijfentwintig jaar geleden ging ik ervan uit dat je als mens alleen je goesting moest doen. Ik vond dat toen zo juist! En wat merkte ik? Ik kreeg met iedereen ruzie door die overtuiging. Ik doelde op figu- ren als Moeder Theresa, ook zij deed haar goesting. Martin Lu- ther King deed zijn goesting. Ie- dereen die iets heeft betekend, deed zijn zin.’

Ben jij altijd trouw gebleven aan de gedachte om steeds je zin door te drijven?

‘Neen, een vrouw kampt snel met schuldgevoelens naar haar man en kind. Ik heb een zoon en dus moet ik mijn verantwoordelijk- heid nemen, ik kan niet zo maar een jaar naar Afrika reizen. Maar professioneel doe ik mijn goes- ting, ik weiger iets tegen mijn zin te doen.’

Wat is je grote droom?

‘Dat ik nooit zal vinden wat ik uit- eindelijk zoek. De tocht en het verlangen zijn zo mooi, het vin- den kan alleen een afknapper zijn.’

Ben je tevreden over je leven tot dusver?

‘Ja hoor, ik besef heel goed hoe ge-

WIE IS PASCALE PLATEL?

■ Pascale Platel werd in 1960 geboren in Gent als vierde in een gezin van vijf.

■ Ze studeerde Toegepaste Communicatie

■ Ze trad op met Les Ballets C de la B, het dans- en theatergezelschap dat haar broer Alain had opgericht.

■ Later schreef ze zelf stukken, onder meer voor BRONKS, het Brusselse gezelschap voor kind- en jeugdtheater.

■ Pascale Platel is ook bekend van haar rubriek in ‘De laatste show’.

■ Ze heeft een zoon, Cameron. Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56