Interview


VIJF VRAGEN AAN… CAROLINE HEIJMANS, FAMILY AMBASSADOR RONALD MCDONALD KINDERFONDS


‘Een hand op je schouder biedt al steun’


Vanwege het 30-jarig bestaan van het Ronald McDonald Kinderfonds in 2015 ontvingen diverse ziekenhuizen een jubileumbudget. Hiermee kunnen zij hun ideeën voor een ontspanningsruimte binnen het ziekenhuis realiseren. Caroline Heijmans, oudgast van Ronald McDonald Huis Leiden, begeleidt namens het Kinderfonds de ziekenhuizen hierbij. “Ik beteken graag iets voor een organisatie, die met een klein kernteam fantastische dingen neerzet.”


1.


Wat is jouw ervaring met het Ronald McDonald Huis?


“Meteen bij de geboorte van Eva wist ik instinctief dat het mis was. Eva was blauw toen ze op mijn buik lag. Ze ademde raar. Na lang aandringen werd een hartfoto gemaakt. Het bleek goed mis. Met elf weken werd Eva met spoed opgenomen en geopereerd in Leiden. Mijn man en ik verbleven een maand in Ronald McDonald Huis Leiden.”


2. 3.


Hoe belangrijk zijn vrienden in die periode? “We hebben enorm veel gehad aan vrienden die er gewoon waren. Die langskwamen in het ziekenhuis, naast me gingen zitten, een hand op mijn schouder legden. Ondertussen kijkend naar al die slangetjes in dat kleine lijfje van Eva, in die bedompte omgeving vol bliepjes en piepjes.”


Kon iedereen omgaan met jullie situatie? “Naast alle steun zijn we ook vrienden verloren. Zo stopte een van onze beste vriendschappen door de ziekte- periode van Eva. Misschien vonden ze ons te zwaar op de hand. Ik begrijp het denk ik wel. Als je thuiskomt, verwacht


iedereen dat je weer deelneemt aan het sociale leven. Helaas was dat niet zo. Mijn man zat voor zijn werk in het buitenland. Ik was met twee kinderen thuis, waaronder Eva die ik elk uur moest voeden, ook ’s nachts. Ze was virus- gevoelig, mocht niet naar de crèche en van de artsen moesten we alle contact met verkouden mensen vermijden. Dat zorgde bij meer vrienden weleens voor onbegrip.”


4. 5.


Zijn er ook nieuwe vriendschappen ontstaan?


“Jazeker, met kennissen die echt meeleefden. Die klaar bleven staan. En ook met mensen die we in het Ronald McDonald Huis Leiden leerden kennen. Met hen konden we in die donkere tijd ook lachen. Juist omdat je hetzelfde doormaakt. We zijn heel andere types, in het normale leven hadden we elkaar nooit ontmoet.”


Hoe gaat het met Eva?


“Ze is inmiddels een vierjarige jongedame. Ze zou nooit kunnen sporten, dachten de artsen. Niets is minder waar. Echt een wondertje.”


[t]Huis 3


Tekst: Coromandel Brombacher, foto: Anne-Marie Peek


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20