Engeltje op zijn schouder


Baby Jack liet tweemaal op precies het goede moment een noodkreet horen. Letterlijk. De eerste keer konden papa en opa hem reanimeren, de tweede keer dat hij verslapte na een schreeuw was hij toevallig in het ziekenhuis voor een controle.


“Het was een ander huiltje dan normaal. Ik had meteen door dat er iets ergs aan de hand was”, zegt Astrid. Haar baby Jack was op de dag af vier weken oud en ze genoten erg van hem thuis, maar hij was die dag niet in zijn hum. Zelfs grote broer Benjamin kon hem niet opbeuren met kusjes. “Vlak na het avondeten gaf Jack ineens een gek schreeuwtje, dat ik niet kende van hem. Ik schrok zo dat ik hem aan mijn man gaf. Jack werd ineens slap. Mijn man belde 112, terwijl ik van alles probeerde... Ik blies hem in zijn gezichtje in de hoop dat hij wakker zou worden, schudde hem zachtjes en riep ‘Jack, Jack!’ Maar hij werd niet wakker. Ik liep met een levenloos kindje door de kamer, slap als een pop en blauwig van kleur.”


Schreeuwen op het balkon


Haar man Erwin volgde jaren geleden een BHV-cursus en begint, gesteund door de 112-centrale, met beademen. Ook de vader van Astrid, die naast hen woont, komt aanrennen. “Ik heb in paniek naar hem staan schreeuwen op het balkon”, herinnert Astrid zich. Opa start met hartmassage, terwijl Erwin zijn zoontje blijft beademen. De hulpdiensten nemen de reanimatie over en er wordt een speciale kinderarts per traumahelikopter ingevlogen om de kleine Jack te intuberen. “Het was als in een film.” In het ziekenhuis blijkt dat de linkerkamer van Jacks hartje vergroot is en dat zijn hartklepje niet goed functioneert. Jack wordt in slaap gehouden. “Wij wilden er zo graag bij zijn als hij wakker zou worden. Dus we bleven maar naast zijn bedje zitten. Maar op een gegeven


[t]Huis 11


moment ben je helemaal op.” Een verpleegkundige stelt het Ronald McDonald Huis voor. Het blijkt een schot in de roos. “Dicht bij Jack. En al durfde ik in het begin niet te slapen, even wegdommelen in een stoel met de wetenschap dat je elk moment naar je mannetje kan, geeft al lucht.”


En dan komt er goed én slecht nieuws. Jack heeft geen hersenschade overgehouden aan zijn hartstilstand. Wel blijkt dat hij cardiomyopathie heeft, een ziekte aan zijn hartspier. “Gek genoeg waren wij heel opgelucht. We hebben er in het Ronald McDonald Huis zelfs nog een taartje op gegeten. Jack is cognitief in orde! En een hartje, dat kun je repareren, dachten wij toen nog naïef. Nu weten we dat aan cardio- myopathie niks te doen is. Als zijn hartje verder verslechtert, >>


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20