Vrienden voor het leven


Terwijl hun kinderen samen spelen, vliegen de grappen over en weer tussen Marco, Marlies, Sebastiaan en Natalie. Hun gezamenlijke verblijf in Ronald McDonald Huis Utrecht smeedde een hechte vriendschapsband. “Met Marlies deel ik lief en leed, zij was zelfs mijn getuige toen ik met Sebas trouwde.”


De bevriende stellen kwamen vijf jaar geleden een week na elkaar aan in het Huis in Utrecht, beide vanwege problemen tijdens hun zwangerschap. Marlies: “Met 31 weken kwamen ze erachter dat Mart een vijfvoudig hartprobleem had. Hij werd in Nijmegen geboren, maar moest daarna meteen door naar de IC van het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Het was een enorme opluchting dat we terechtkonden in het Huis, want we wonen in Schijndel. Uiteindelijk bleven we er acht weken.” Natalie vult aan: “Ik werd met loeiende sirenes in 20 minuten naar Utrecht gebracht, waar ik met 26 weken veel te vroeg beviel van onze tweeling Mike en Ilse. Dan is Apeldoorn wel heel ver weg. In het Huis bleven we negen weken tot onze tweeling eindelijk mee naar huis mocht.”


Samen stamppot eten


Marco en Marlies waren de eersten die Natalie en Sebastiaan tegenkwamen in het Huis. Natalie weet het nog goed: “Het eerste wat Marco tegen mij zei, was ‘wat loop je moeilijk!’ We raakten in gesprek en dat bleef zo. Onze vriendengroep groeide uit tot zes gezinnen. Minimaal één keer per week aten we samen, dan maakten we bijvoorbeeld stamppot of haalden we pizza. Maar eigenlijk zaten we elke avond wel even bij elkaar om lief en leed te delen of om samen tv te kijken.” Marlies knikt: “Als de kinderen op bed lagen en wij naar het Huis gingen voor de nacht, namen we met z’n allen nog even de dag door met een kopje thee. In het Huis is altijd wel iemand om even een grapje mee te maken of samen te huilen in de keuken, zodat je wat rustiger gaat slapen.”


Mensen maken van het Huis een thuis Marco heeft veel gehad aan het contact met de andere gasten in het Huis. “Er was meteen een klik met Sebas en Natalie, we delen dezelfde humor en interesses. Door te praten verwerkten we wat er in het ziekenhuis gebeurde. Het is fi jn dat je die ervaringen kunt delen met anderen die hetzelfde meemaken en je begrijpen. Je treft elkaar constant in het Huis, daardoor praat je veel makkelijker en heb je steun aan elkaar. De mensen die in het Huis zitten, maken er een echt thuis van. Dat maakte dat het ondanks de vreselijke omstandigheden toch een heel fi jn verblijf was.”


Vakantie


De band tussen de vrienden is alleen maar hechter geworden. Marlies: “We mochten een week na elkaar naar huis en zijn elkaar sindsdien blijven opzoeken. Deze zomer gingen we zelfs een week samen op vakantie. Tussen de kinderen klikt het ook prima. We moeten nog steeds voor periodieke


controles naar het ziekenhuis, maar gelukkig gaat het nu goed met allemaal.”


[t]Huis 17


Tekst: Linda Blankenstein, foto: Dienie Brouwer


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20