MAANDAG 29 MAART 2010
EXTRA 27
JULIEN VREBOS OP ZOEK NAAR DE MENSEN VAN WALLONIË IN ‘KUKELEKU’
‘IK SNAP DAT GEDOE MET HANEN EN LEEUWEN NIET’
Kukeleku, heet de hond van Julien Vrebos. Het is ook de naam van zijn nieuwe programma over ‘het mooiste en dichtstbijzijnde buitenland’. Over
Wallonië, dus. TOM DE LEUR
Fel vermagerd is hij, Julien Vre- bos (62). De film- en tv-maker leeft gezonder, fietst meer. Zijn vuur is hij nog niet kwijt. Zijn vuur om verhalen te vertellen en mooie dingen te laten zien. Dat doet hij opnieuw in Kukeleku, een nieuwe reeks op Eén. In elke aflevering schildert hij een beeld van een stukje Wallonië. Enkel en alleen met Waalse mensen. Of Vlaamse. Want die wonen daar ook. Wallonië heeft Vrebos altijd ge- fascineerd, zegt hij. Al sinds hij als kind van vier op zaterdag werd gewassen. ‘Zaterdag was wasdag. Na de wasbeurt moch- ten we aan tafel. Daar stond een koffiekop op tafel, een jat zoals we zeggen. Ik herinner me nog dat ik die jat omdraaide. Op de bodem stond iets. Mijn vader
zei: Dat komt van bij Boch van de Walen en dat noemt Kopenhagen.
Dat woordje Walenvond ik fasci- nerend. Dat gevoel heeft me nooit losgelaten.’ Vrebos is een rasechte Brusse- laar. ‘Maar ik ga vaak wandelen in Wallonië. Ik weet niet waar- om, maar ik word er altijd naar- toe getrokken. Ik moet wel zeg- gen: alleen de mensen in Wallo- nië interesseren me. De rest niet. De vlaggen interesseren me niet, de hymnes, dat communautaire gedoe. Wat mij interesseert, is identiteit: welk verhaal hebben die mensen?’
Jack russell
Dat volksliederen en symbolen Vrebos niet interesseren, be- wijst de naam van zijn nieuwe programma. Kukeleku: het ver- wijst niet naar de Waalse haan, maar naar zijn hond. ‘Beter een hond dan een haan en een leeuw. Dieren kennen geen nationalis- me, gelukkig maar. Ik heb dat
’’ ’’
IK VERKIES EEN HOND DIE ‘KUKELEKU’ HEET BOVEN EEN HAAN EN EEN LEEUW. OMDAT EEN DIER NIETS VAN NATIONALISME KENT
IK HEB EEN OUD WAALS KOPPEL VOOR HET EERST DE NOORDZEE LATEN ZIEN. DIE WAREN PERFECT GELUKKIG ZÓNDER, HOOR
Julien Vrebos
© gbr
Vrebos, hier met Kukeleku, sprak ook met de Vlaamse boerin Andrea (links), die sinds de jaren ’50 in Goutroux woont. ©vrt
nooit begrepen, dat zwaaien met vendels en gedoe met vlaggen en liederen. Mijn hond is een jack russell, een souvenir uit Wallo- nië. Komt uit een Waalse kennel. Ik heb die hond pas een maand of zeven, want ik wou zeker zijn dat ik er goed voor kon zorgen.’ In de eerste aflevering zet Julien meteen de toon. Hij wil weten wat dat is, gehecht zijn aan je grond. In Goutroux ging hij An- drea Vanderyse-d’Haens opzoe-
ken, een Vlaamse boerin die in de jaren vijftig naar Wallonië uitweek. ‘Dat ligt daar twee kilo- meter buiten Charleroi. Ieder- een denkt dat dat zo’n zwarte stad is, maar dat klopt niet. Die vrouw Andrea vertegenwoor- digt voor mij een gevoel: dat je je goed voelt waar de tijd stil is blij- ven staan. Het beste bewijs is dat haar plaatsje naast het graf van haar man op het kerkhof al gere- serveerd is.’
Jan Fabre bestaat nu ook in sigaretrokende miniatuurversie
Alsof één Jan Fabre nog niet ge- noeg was, bestaat er nu ook een tweede Jan Fabre: in marionet- versie. Hilariteit alom toen die miniversie op het toneel ver- scheen tijdens de première van
De dienaar van de schoonheid, Fa-
bres nieuwe monoloog voor ac-
teur Dirk Roofthooft in de Ant- werpse
Singel. De marionet
bleek zowaar ook nog sigaretten te kunnen roken en rook te kun- nen uitblazen. De nieuwe versie van de Vlaamse kunstenaar werd, net zoals de andere pop- pen in het stuk, vervaardigd
door Paul Contryn van het Me- chelse poppentheater De Maan. Nog in Antwerpen te zien tot 2 april. Later in Brussel, Gent en Maasmechelen. (HMP)
■■
www.troubleyn.be
Acteur Dirk Roofthooft op scène met de marionetversie van zijn regisseur Jan Fabre. ©Wonge Bergmann
Julien zoekt in de eerste afleve- ring ook Maurice Lardinois en zijn vrouw Louisette op, Waalse boeren in Jemappes. Maurice wil het rustiger aan doen, Loui- sette blijft maar taarten bakken om haar verdriet te verdoeze- len. De twee hebben zóveel tijd in hun melkkoeien geïnvesteerd dat ze nog geen dag in hun leven met vakantie zijn geweest. Julien laat hen voor het eerst de Noord- zee ontdekken. ‘Wat ik vooral indrukwekkend vond, was dat deze mensen perfect gelukkig waren zonder de zee gezien te hebben. Dit zijn heel fiere men- sen, dat is van alle tijden.’
Mooie mensen
Van Kukeleku heeft Julien Vrebos acht afleveringen gemaakt. De variatie
is enorm: twaalfjarige die beroepswiel-
renner wil worden én elk jaar in het pakje van de Gilles van Bin- che kruipt over een vrouw die escargots kweekt en Juliens lie- velingsstad La Louvière waar ‘letterlijk niets te zien is maar waar zóveel te beleven valt’ tot een koppel waarvan de Waalse man geen woord Nederlands spreekt en de Vlaamse vrouw amper Frans. Wat Julien hoopt aan te tonen? ‘Dat we allemaal mensen zijn. Dit is niet dé ultie- me documentaire over Wallonië. Ik maak ook geen enkele verge- lijking met Vlaanderen. Mij is het om de mensen te doen. Want die zijn overal mooi.’
KUKELEKU
EÉN, 20:40
van een
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54 |
Page 55 |
Page 56 |
Page 57 |
Page 58 |
Page 59 |
Page 60 |
Page 61 |
Page 62 |
Page 63 |
Page 64 |
Page 65 |
Page 66 |
Page 67 |
Page 68 |
Page 69 |
Page 70 |
Page 71 |
Page 72 |
Page 73 |
Page 74 |
Page 75 |
Page 76 |
Page 77 |
Page 78 |
Page 79 |
Page 80