search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Tekst: Edith Tulp


015


Van u naar jij


‘Ik wil een veilige werkomgeving creëren, waarin studenten zich niet klein of


onzichtbaar maken. Hoe meer vragen je stelt, hoe beter. Die interactie versterkt ook het teamgevoel’


Daarvoor moet je je steeds opnieuw bewij zen. Eigenlij k werk je je hele studie lang aan je cv. Allemaal om de boot niet te missen en straks de baan van je dromen te krij gen. Als je als coassistent eerst de kat uit de boom kij kt en niet meteen ‘aanstaat’, ben je een grij ze muis. Specialisten dragen daar trouwens ook aan bij door steeds te vragen wat je allemaal buiten je studie doet. Als je dan zegt dat je een bij baantje hebt in een café, nemen ze je niet helemaal serieus.” Mouës snapt dat Emma het zo ervaart, maar


betwij felt of het echt zo werkt. “Je wordt tij dens het werk in het ziekenhuis beoordeeld op je kennis en kunde. Voor een tentamen kun je zakken, een coschap ‘haal’ je niet op die manier. Je wordt bij ons uitgedaagd nieuwsgie- rig te zij n en er een leerzame ervaring van te maken. Als je dat doet, ‘slaag’ je altij d.”


Hiërarchie De vaak hiërarchische verhoudingen in het ziekenhuis helpen niet, vindt Emma. “Veel


specialisten en professoren willen dat je ze met u of hun titel aanspreekt. “Soms doen ze ook echt denigrerend. Bij een coschap chirurgie maakte ik bij voorbeeld mee dat ik de overleg- gen in een ander hok via Teams moest volgen. We mochten niet eens in dezelfde zaal als de specialisten zitten. En toen ik tij dens een ope- ratie niet direct antwoord wist op de vraag van een chirurg, dreigde hij me door een andere co te vervangen. De rest van de operatie werd ik genegeerd. Dat voelde heel ongemakkelij k.” Ook Mouës ziet hoe ongelij kwaardige


verhoudingen in de weg kunnen zitten. “We hebben nog steeds een afstand naar de student te overbruggen.” Zelf doet ze dat onder ande- re door vaker niet dan wel haar witte jas te dragen. En ze vraagt iedereen, van arts en aios tot verpleegkundige en coassistent, elkaar met de voornaam aan te spreken. Zowel op de poli als op de OK. “Ik wil een veilige werkomgeving creëren, waarin studenten zich niet klein of onzichtbaar maken. Hoe meer vragen je stelt, hoe beter. Die interactie versterkt ook het teamgevoel. Belangrij k, want we kunnen dit werk alleen samen doen.”


Van het voetstuk Tij dens haar coschappen volgde Emma coachingsessies met medestudenten en een onafhankelij ke coach. Daarin konden ze sparren over wat ze spannend en lastig vonden. “Dat was heel fij n. Er komt ook steeds meer aandacht voor mentaal welzij n van studenten. Tegelij kertij d voelt het een beetje als een drup- pel op een gloeiende plaat. Want onder tussen blij ven we vastzitten in de ratrace en is de ziekenhuiscultuur nog niet veranderd.” Sinds 2022 organiseert het Frisius MC jaar-


lij ks een congres voor senior coassistenten. Daar vertellen specialisten eerlij k over wat het inhoudt om arts te zij n. Mouës: “Op die manier willen we laten zien specialisten geen super- hero’s zij n, maar normale mensen met gewone beslommeringen. En dat studenten ons dus niet op een voetstuk hoeven te zetten. Het uitdoen van de witte jas staat daar voor mij symbool voor.”


In de zorg moet je elkaar kunnen aanspreken zoals je dat in de super- markt doet, schrijft aios Berend van Doorn in zijn blog op artsenauto.nl/ van-u-naar-jij. “En geen toneelstuk opvoeren omdat je langer hebt doorge- leerd. Want hoeveel leer je van iemand bij wie je afstand voelt om vragen te stellen?” Berend was ook te


gast in de VvAA- podcast De zorg leeft. Daarin deelt hij samen met huis arts Bernard Leenstra zijn visie op de hiër- archie en werkcul- tuur in de zorg. Hun conclusie: minder afstand tussen colle ga’s vergroot het werkplezier en houdt mensen gemotiveerd. Met dat doel lanceerde VvAA dit voorjaar ook de campagne #vaniknaarwij.


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28