014 Studeren Veilig kunnen
Perfectionisme, competitie en ongelijkwaardige verhoudingen. Ze werken faalangst onder geneeskundestudenten in de hand. Dat staat het leren in de weg. “Ik wilde geen domme vragen stellen.”
“I
k denk niet dat specialisten je er echt op afrekenen als je iets fout doet. Maar je bent als co wel bang dat ze je als sukkel zien, of erachter komen dat je eigenlijk niks kunt. Tijdens een overdracht bijvoorbeeld, waar alle artsen en aios bij zijn, hoop ik altijd maar dat specialisten me geen vraag stellen.” Aan het woord is
geneeskundestudent Emma (24, echte naam bij de redactie bekend), die eind vorig jaar haar laatste coschap liep. Als haar gevraagd wordt of perfectionisme haar en haar studiegeno- ten dwarszit, knikt ze meteen. Volgens haar moeten coassistenten zich in allerlei bochten wringen om vooral niet als sukkel gezien te worden. Als je al niet perfectionistisch was, word je het als co vanzelf van. “Ik stelde weinig
falen
vragen. Dat durfde ik gewoon niet. Tijdens be- langrijke besprekingen hield ik liever helemaal mijn mond. Als ik dingen niet snapte, zocht ik ze later wel op. Verder bereidde ik me zo goed mogelijk voor, voor het geval een specialist me toch aansprak. In de hoop dan iets zinnigs te kunnen zeggen.”
Virus Plastisch chirurg Chantal Mouës (50) van het Frisius MC (voorheen Medisch Centrum Leeuwarden) riep begin dit jaar in een column op tot meer ruimte voor geneeskundestuden- ten om te kunnen falen. ‘Want als we falen niet toelaten in het werk, zal de coassistent de indruk krijgen dat werken in het ziekenhuis alleen voor de onfeilbaren is’, schreef ze. Haar column maakte veel los, binnen het ziekenhuis en daarbuiten. “De heersende norm is dat je als zorgprofessi-
onal geen fouten mag maken”, zegt Mouës. “We lijden aan collectief perfectionisme, dat we als een virus doorgeven aan onze studenten. Dat remt hen in het leren. Want als je bang bent dat een arts je afrekent op een ‘domme’ vraag of op een fout, temt dat je nieuwsgierigheid en leer je minder goed.” Emma herkent dat zeker. Wat volgens haar
ook meespeelt, is de onderlinge competitie bij coassistenten. “We naaien elkaar nogal op. Je wilt toch boven het maaiveld uitsteken.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28