search.noResults

search.searching

saml.title
dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
015


Kom ook hier werken, het is hier verschrikkelijk!


Iedere geneeskundestudent krij gt op een borrel de vraag minstens één keer: ‘Weet je wat voor een arts je wilt worden?’ On- langs kreeg ik een andere (belangrij kere) vraag: ‘Zou je jouw vak ook aanraden?’ Even was ik uit balans. Zou ik dat inder- daad doen? Uit een recente peiling blij kt dat


slechts 40 procent van de artsen onze opleiding zou aanraden. Sinds drie jaar dalen de aanmeldingen voor de opleiding geneeskunde. Ook de studentenaan- tallen bij opleidingen tot verzorgende en verpleegkundige lopen fors terug. Rampzalig met het oog op vergrij zing en de toenemende druk op de zorg. Maar niet geheel onverwacht. Want met de constante stroom zorgwekkend nieuws over overwerkt personeel, overmatige administratie, personeelstekorten, een ‘zorginfarct’, medicij ntekorten, sluitin- gen van ziekenhuizen, te lage salarissen en stakingen is het toch niet vreemd dat jongeren niet meer in de zorg willen werken? ‘Kom ook hier werken; het is hier


verschrikkelij k!’ Dat is, onbewust en on- bedoeld, in beide de boodschap die onze sector nu afgeeft. Natuurlij k moeten we aandacht hebben voor onze uitdagingen,


maar de huidige negatieve beeldvorming helpt én verdient onze sector niet. In een tij d waarin jongeren zinvol werk zoeken en een verwacht zorgpersoneelstekort van 190.000 (!) mensen in 2033 dreigt, zou juist de zorg makkelij k nieuwe collega’s moeten kunnen aantrekken. Het is zaak dat we daarom een krachtige, gecoördineerde en positieve boodschap naar buiten brengen. We kunnen hierin een voorbeeld


nemen aan Defensie. Jarenlang had deze essentiële sector last van zeer negatieve beeldvorming. Militairen die op missie een helm moeten delen of ‘pang, pang’ moeten roepen bij gebrek aan oefen- munitie domineerden de voorpagina’s. Dit had niet alleen een nadelig eff ect op de perceptie, want daar waar weinig oog en waardering voor was, was óók een makkelij ke prooi voor verdere bezui- nigingen. Hoe anders is dat nu? Onder jongeren is meer waardering voor onze krij gsmacht, met name door ‘generatie D’ — een jarenlange positieve publieks- campagne. Defensie is echt overal: op stations, websites en via televisiepro- gramma’s als Kamp van Koningsbrugge speelt ze zich in de kij ker. Met succes: er meldden zich al zes keer zoveel jongeren


voor een ‘vrij willig dienjaar’ dan er initi- eel ruimte voor was. Andere ministeries nemen dit over; op de borden in mij n sportschool adverteert het ministerie van Justitie en Veiligheid nu met de op- roep gevangenisbewaarder te worden. Dus is nu de vraag: waar blij ft ónze


grote meerjarige campagne? Waar is generatie Z(org)? Eerdere campagne- pogingen waren onvoldoende zichtbaar en te veel gericht op carrièremogelij k- heden, terwij l juist eerst het gigantische onderliggende imago van de zorg moet verbeteren. Terecht vindt minister Agema het groeiende personeelstekort een groot probleem, maar met alleen artifi cial intelligence ondervangen we de hiermee stij gende werkdruk niet. Er is ook gewoon meer aanwas van colle- ga’s nodig. Zorginstellingen doen lokaal hun best met werven, maar daarnaast is landelij ke actie nodig. Bovenal begint het aantrekkelij k ma-


ken van ons vak bij de emancipatie van de beroepsgroep zelf. We moeten gezamen- lij k anderen laten zien wat een prachtig beroep we hebben en trots onze waarde uitdragen. Alleen zo keren we het tij . Of ik mij n vak aanraad? Absoluut! Lennard Pierey, geneeskundestudent


De haarclip


Laatste dag coschap in het verpleeghuis. In mij n tas zit een haarclip. Het is een cadeau voor een patiënt op mij n afdeling. Ze is een nette mevrouw, eind zeven-


tig, blauwe ogen als glazen bollen in haar ingevallen gezicht. Zo’n vrouw die je favoriete tante zou kunnen zij n. Die scherpe opmerkingen maakt tij dens het kerstdiner. En die een teckel heeft. Een knappe vrouw ook. Krij g je een beeld? Nu is ze uitbehandeld en brengt ze


haar laatste dagen door in het verpleeg- tehuis. Ze had pij n ten gevolge van haar kanker. Een paar dagen geleden had ik haar gevraagd of ze behoefte had aan pij nstilling. “Ik wil geen Michelin-man- netje worden”, zei ze, “of zo suf.” Ik legde haar uit dat dat in haar geval niet zou gebeuren. Maar ze schudde resoluut


haar hoofd. Ik gaf op. Zij nog niet. Ik keek naar buiten. Ze had uitzicht op een grote eik. Roodgele en gouden bladeren dwarrelden naar beneden. “U heeft geluk met dit uitzicht”, zei ik. “Het is prachtig.” Haar ogen glunderden en ze knikte in- stemmend. “Ik zou zo graag nog een keer buiten willen wandelen”, zuchtte ze. Ik wist dat de verpleging geen tij d had om haar mee te nemen naar buiten. Ik ook niet. Toen ik opstond complimenteerde ze me met mij n haarclip. “Ik ga mij n haar ook lang laten groeien! Dan kan ik het ook zo dragen.” Met haar tengere vingers kamde ze door haar haar. “Nog even wachten en dan is het lang genoeg.” We lachten. Dus vandaar de clip. Hij is glanzend paars. Haar ogen lichten op als ik de clip


aan haar geef. Ik vraag of ik hem in haar haar mag doen. Met handen waarmee ik eerst in haar dossier had geschreven, strij k ik nu door haar grij ze lokken. Ik draai het zo dat ik ze kan opsteken. Wat plukjes zij n te kort om erin te passen. Ik bevestig de clip en laat haar in de


spiegel kij ken. Samen lachen we. Ze besluit de clip de hele dag in te laten. Bij ons laatste afscheid slik ik. “Mis-


schien tot ooit, mevrouw.” Ze kij kt me streng aan en zegt: “Als je gelooft, zien we elkaar daarboven.” Even later sta ik bij een bushokje en kij k ik uit op de oude eik. Ik geloof misschien niet, maar hoop wel dat ze ooit daarboven is. Met glanzen- de lokken en de clip, wandelend door het goudgele bos. Julia de Uij l, geneeskundestudent


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28