‘ZIJN TWEELINGZUSJES BODEN JORT GOEDE AFLEIDING’


samen waren. Dan gingen we bijvoorbeeld naar de Daktuin, onderdeel van de Ronald McDonald Huiskamer, waar Jort het heerlijk vond om vanuit zijn rolstoel Eef en Cato te zien klimmen, klauteren en schommelen.” Het Ronald McDonald Huis was voor hen een rustpunt, vertelt ze. “Het was een fijne plek in een nare tijd. Bovendien: op en neer reizen naar onze woonplaats Zwolle was geen optie. Dat was anderhalf uur heen en anderhalf uur terug. Nu waren we binnen vijf minuten op de afdeling.”


Blijven knokken


En dat bleek nodig. Meerdere malen werd hun zoon voor de dood weggehaald. Steeds bleef hij terugknokken. Tot het moment dat hij echt ‘op’ was. “Ik zie het nog precies voor me. Hij zat bij mij op schoot, bijna vier jaar oud, één hoopje ellende. Hij wilde niet meer. Niemand mocht nog aan hem komen, hij stuurde de arts weg die hem wilde onderzoeken. Hij was moegestreden. Een verpleegkundige kwam binnen en zag: dit kind is aan het doodgaan. Zij heeft met spoed een arts erbij gehaald en die liet een CT-scan maken. Daaruit bleek dat


12 [t]Huis


zijn darm compleet verkleefd was en hij met spoed geopereerd moest worden. Dat is achteraf zijn redding ge- weest. Vanaf dat moment is het langzaamaan beter gegaan.”


Ravotten met zusjes


Steeds vaker mocht Jort even de afdeling af om mee te gaan naar het naastgelegen Ronald McDonald Huis. “Dan was er voor hem niets leuker dan even op het grote bed te ravotten met z’n zusjes”, zegt Esther. “Gewoon even als gezin bij elkaar zijn. Op zo’n moment besef je pas echt hoe belangrijk dat is in het leven.” Uiteindelijk sloeg de transplantatie aan en begon zijn beenmerg zelf rode bloedcellen aan te maken. Inmiddels is Jort zeven jaar en gaat het goed met hem. “Hij gaat naar school en is een blij en onbevangen kind. In het begin merkten we nog wel dat hij lang in het ziekenhuis had gelegen, maar nu is hij eigenlijk een heel normale 7-jarige jongen. Voor ons klinkt dat ‘normale’ heel goed. Pas als je terugkijkt, besef je hoe heftig het allemaal is geweest. Wanneer je ermiddenin zit, leef je van dag tot dag. Je kunt niet anders. Nu kunnen we weer vooruitkijken.”


Tekst: Godelief Swank, foto’s: Wout Ritzema


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20