This page contains a Flash digital edition of a book.
Afscheid uit liefde


Martine, Sjoerd en hun tweejarige zoon Mees kwamen vol trots thuis uit het streekziekenhuis na de geboorte van Loet. “Niets wees erop dat mijn pasgeboren zoon ernstig ziek was”, vertelt Martine. Toch werd Loet dezelfde dag nog opgenomen. Zijn temperatuur was te laag.


Loets temperatuur herstelde die nacht en Martine dacht: we kunnen weer naar huis. “Bij controle hoorde de kinderarts een hartruisje. Loet zag er ook minder goed uit. Hij moest naar het Academisch Medisch Centrum (AMC) in Amsterdam. Daar ontdekte de kindercardioloog dat zijn rechterhartkamer te groot was en de druk in zijn longetjes te hoog. Loet moest direct naar de intensive care.”


Zeldzame longafwijking “We wonen in Castricum en we konden gelukkig terecht in het Ronald McDonald Huis AMC Amsterdam. Het was echt een uitkomst, want zo konden we als gezin dicht bij Loet blijven.” Loets gezondheid verslechterde. “De artsen dachten aan een zeldzame longafwijking die niet verenigbaar is met het leven. Pas toen beseften we dat hij zou kunnen overlijden. Loet moest naar het Erasmus MC Sophia kinderziekenhuis in Rotterdam. Hier kon zijn hartje beter in de gaten worden gehouden.”


Gewone dingen


Ook in Rotterdam was er een plek voor het gezin in het Ronald McDonald Huis. “Ik wilde alleen maar dicht bij Loet blijven, even boodschappen doen om de hoek vond ik al ver genoeg. Om in zo’n verdrietige tijd aan de gewone dingen van het dagelijks leven vast te kunnen houden, dat is zo belangrijk. We konden als gezin samen eten, slapen en douchen. Het voelde echt als thuis.”


Samen vechten


Een ingrijpende longbiopsie moest de vermoedens van een zeer zeldzame – en uiteindelijk fatale – afwijking in het


longweefsel bevestigen. “We hoopten dat het toch iets anders was. Ook de artsen vonden Loet er nog ‘te goed’ uitzien. Toch waren we elke dag doodsbang dat hij zou komen te overlijden. Maar hij was aan het vechten, dus wij ook.” Het longonderzoek wees sterk op een aangeboren aandoening waardoor de zuurstof niet goed door de longen kan.


Laten gaan


Loet werd inmiddels beademd. “Hij reageerde nergens meer op, zijn oogjes deed hij niet meer open. Aan alles liet hij zien dat hij het niet meer redde. We hielden hem in slaap, want als hij wakker was, verzette hij zich tegen alle dagelijkse handelingen als wassen en eten. En we wisten dat Loet niet meer beter werd. Met heel veel verdriet hebben we de volgende ochtend de beademing stopgezet om hem met liefde te laten gaan. Hij probeerde niet meer zelf te ademen. Hij was helemaal op.”


Opnieuw zwanger


Het gezin verbleef bijna vijf weken in het Ronald McDonald Huis. Na het overlijden van Loet – 20 juni 2014 – zijn ze vaak terug geweest. “De persoonlijke aandacht die je van vrijwilligers krijgt, is onbetaalbaar. Op zijn sterfdag zijn we in het Huis geweest om Loet te memoreren. Mijn moeder hield een inzamelingsactie en de opbrengst hebben we op die bijzondere dag overhandigd. Wederom zijn we met zo veel liefde ontvangen. Het is een heel zwaar jaar geweest, maar ik ben ook dankbaar. Ik ben opnieuw zwanger van een zoon. En dat is prachtig.”


[t]Huis 17


Tekst: Maud van Gennip, foto’s: Anne-Marie Peek


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20