‘DE MONITOR PIEPTE ELKE VIJF MINUTEN. IK WILDE PER SE DICHT BIJ MIJN ZOON ZIJN’ Papa op afstand
Na tien dagen op de neonatale intensive care unit (NICU), verhuist Nii Ayi naar de high care. Een paar dagen later maakt hij voor het eerste kennis met zijn vader, Nii Oblie. “‘Ik ben net bevallen, je hebt een zoon’, sprak ik na de bevalling in op zijn voicemail. Hij was totaal verrast en heel bezorgd. Maar ook blij dat het goed ging met ons. Hij kon niet wachten ons te zien, maar dat lukte uiteindelijk pas twee weken later en helaas kon hij maar een week blijven. Maar we hebben dagelijks contact en via Telebaby kan hij zijn zoon ook de hele dag zien. Weliswaar via een monitor en 8.900 km verderop, maar toch!”
Alleen in een vreemd land
“Nadat mijn man weer terug was naar Californië, is mijn moeder voor twee weken overgekomen uit Zimbabwe. Dat was fijn. Nu ik zo ver van huis ben, mis ik mijn man, familie en vrienden heel erg. Natuurlijk, mijn zus woont wel in Nederland, maar die heeft ook haar eigen gezin. In tegen- stelling tot de meeste andere gasten in het Huis - veelal
12 [t]Huis
stelletjes - logeer ik hier bovendien in mijn eentje en spreek ik geen Nederlands. Dat is niet altijd even gemakkelijk. Bijvoorbeeld toen Nii Ayi erg verkouden werd en hij opnieuw in de couveuse en aan de beademing moest. Twee dagen en nachten zat ik aan zijn bed. Zijn monitor piepte elke vijf minuten. Ik durfde niet weg te gaan, wilde per se bij hem zijn.”
Meelevende vrijwilligers
“Nu gaat het gelukkig weer beter met Nii Ayi en kan ik tussendoor ook mijn eigen rust pakken. Daardoor kan ik beter voor mijn zoon zorgen. In het Huis doen ze er ook alles aan om de gasten die er logeren zo veel mogelijk te ontzorgen. De vrijwilligers denken en leven echt met je mee. Alles en iedereen is erop gericht om het de gasten zo comfortabel mogelijk te maken. Het Huis wordt bijvoorbeeld elke dag schoongemaakt, de was wordt gedaan en als ik even snel een boodschapje wil doen, kan ik een fiets lenen. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen, ik ben zó dankbaar dat het Ronald McDonald Huis tijdelijk mijn thuis was.”
Tekst: Janet Veenstra, Jacquet communicatie en marketingadvies, foto’s: Susan van Niekerk
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20