search.noResults

search.searching

dataCollection.invalidEmail
note.createNoteMessage

search.noResults

search.searching

orderForm.title

orderForm.productCode
orderForm.description
orderForm.quantity
orderForm.itemPrice
orderForm.price
orderForm.totalPrice
orderForm.deliveryDetails.billingAddress
orderForm.deliveryDetails.deliveryAddress
orderForm.noItems
Kaboom Hotel


GAAT NIET BESTAAT NIET


Een lekker eigenwijs hotel, dat mag je Kaboom Hotel Maastricht wel noemen. Omdat het nogal anders is dan andere hotels die je in de hoofdstad van Limburg vindt: low budget met high-end allure. En omdat het op een onorthodoxe manier gebouwd is. In een razend tempo en met een uiterst fl exibele planning.


Tekst en fotografi e: Jan Willem Kommer


Van villa naar hoekpand In 2011 liet Gebroeders Maes het oog vallen op een leegstaand pand aan de Spoorweglaan in Maastricht. “Het stond te huur, we gingen een kijkje nemen wat het was”, zegt Michel Maes. “Toen bleek dat het eigenlijk een onderdeel was van een groter geheel, werden we nieuwsgierig.” De broers namen een duik in de geschiedenis van de Maastrichtse wijk Wijck. Lange tijd was dit het enige deel van de vesting Maastricht dat op de oostoever van de Maas lag, het overgrote deel van de vesting was aan de andere kant van het water te vinden. Rond 1850 liet de rijke grootindustriëlen-familie Regout er net buiten de stadswallen een villa bouwen. Nog geen twintig jaar later werd de vesting opge- heven en kon de stad uitbreiden tot buiten de muren. Langzaam maar zeker werd het buiten- huis omsingeld door nieuwbouw. In het gebied lag één van de stations die Maastricht rijk was. Er


eeuw was het niet langer een fraai vrij- staand buitenhuis maar een markant pand op de hoek van de Stationsstraat en de Spoorweglaan, pal tegenover het nieuwe station. Daarmee was de transformatie nog niet gedaan. In de jaren dertig was de voormalige Regout-residentie hotel Rosier geworden. Toen dat na twintig jaar ter ziele ging, werd het grote pand in drieën gesplitst en kreeg elk deel een andere functie.


werd een boulevard aangelegd die treinreizigers een indrukwekkende entree tot de binnenstad moest bieden. Langs de brede straat verrees chi- que bebouwing waarin de villa werd opgenomen. Begin 20e


Te weinig en te veel “Toen we de geschiedenis van het pand had- den achterhaald, leek het ons mooi om er weer een hotel van te maken”, zegt Michel Maes. Het leegstaande deel alleen was daar echter te klein voor. Het verwerven van aangrenzende panden


MEBEST september 2015 35


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48