Tekst: Thiemo Veneman Fotgrafi e: Shutterstock
Onvergetelijk 015
Ruim twintig jaar geleden werd internist in opleiding Thiemo Veneman door de SEH gebeld voor een jonge buitenlandse man die aan ‘iets cardiaals’ leek te lijden.
Hartproblemen
Als beginnend arts-assistent in oplei- ding tot internist werd ik gebeld door de verpleegkundige van de spoed- eisende hulp met de vraag of ik met spoed naar de SEH wilde komen. Daar had een patiënt – het betrof een jonge man van 31 jaar oud – zichzelf gepresenteerd met ernstige klachten van pijn op de borst. Hij lag te kron- kelen op de brancard en het zweet stond op zijn voorhoofd.
Ik spoedde mij naar de SEH en probeerde alvast te bedenken wat de differentiaaldiagnose kon zijn. Natuurlijk stond cardiale ischemie op de voorgrond, immers: treat fi rst what kills fi rst.
Het bleek te gaan om een buiten- landse man uit het nabijgelegen asiel- zoekerscentrum. Hij sprak gebrekkig Engels en was te onrustig om een degelijke anamnese te kunnen afne- men, maar hij greep naar zijn borst en kermde: “Pain, pain, pain.” Hij kon niets anders dan dat uitbrengen.
Gelukkig had de adequate verpleeg- kundige al een ‘verstoord’ ecg kunnen maken, waarop ik weliswaar een forse sinustachycardie, doch geen teke- nen van infarct of van ischemie kon vinden. Ook was al bloed afgenomen voor onderzoek waarbij de hart- enzy men met spoed werden aange- vraagd. In de tussentijd kon ik vlot een thorax foto krijgen, die eveneens geen afwijkingen liet zien.
Terwijl de patiënt, al grijpend naar zijn borst en met het zweet op zijn voorhoofd, maar “pain, pain” bleef kermen, wachtte ik op de labuitslagen
die in mijn perceptie weer veel te lang op zich lieten wachten. Ik was eigenlijk bijna zeker dat dit
toch iets cardiaals moest zijn. Einde- lijk kwamen ze binnen, en … geen afwijkingen en zeker geen tekenen van ischemie. Nu stond ik voor een moeilijk raadsel. Eerst ging ik weer even naar de patiënt toe om te proberen hem gerust te stellen: er waren in ieder geval geen tekenen van hartproble- men. Nadat ik hem dat had uitge- legd, veranderde zijn vocabulaire en schreeuwde hij plotseling, terwijl de tranen over zijn wangen biggelden: “Oh, oh, my girlfriend ..., she just left me!”
Ik kon de patiënt met een gerust hart ontslaan met de eindconclusie ‘exacerbatie zielenpijn’.
Dit verhaal staat ook in Arts en Auto 11, november 2023.
In de herhaling
Een van de vaste rubrieken in Arts en Auto is Onvergetelijk, waarin zorgprofessionals een herinnering delen aan een bijzondere patiënt, indrukwekkende gebeurtenis of grappige ervaring. Uit lezers onderzoek blijkt dat de rubriek de populairste is van alle rubrieken in Arts en Auto. Opvallend genoeg óók bij studenten. Daarom in Arts en Auto Student het beste uit Onvergetelijk.
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28