This page contains a Flash digital edition of a book.
MUG MAGAZINE JANUARI 2015 OPINIE 31 Het jaar van de verandering COLUMN


Jacques Peeters


In 2015 worden allerlei nieuwe maatregelen van kracht. In de gezondheidszorg wordt vooral de thuiszorg stevig onder han- den genomen. De gemeente gaat nu de thuiszorg uitvoe- ren. Daartoe nodigt de ge-


meente iedereen uit van wie ze weten dat ze thuiszorg ontvangen. In dat gesprek wordt gekeken wat mensen nog zelf kunnen, al dan niet in samenwerking met vrienden en kennissen. Pas in het uiterste geval wordt professionele hulp aangeboden. Want laten we vooral niet vergeten dat het ook een gigantische bezuinigingsoperatie is. In de praktijk komt het erop neer dat veel mensen hun vertrouwde hulp zullen verliezen. Degenen die nog in aanmerking komen voor thuishulp zullen het moeten doen met nieuwe mensen, met wie ze weer een vertrouwensband moeten opbouwen. Er zal dus meer een beroep gedaan moeten worden op familie, vrienden en kennissen. Dat zal nog een hele kluif worden, omdat mensen anno 2015 een grotere mobiliteit hebben dan pakweg zes- tig jaar geleden. Familie woont verder uit elkaar. Een kenmerk van een vrienden- en kennissenkring is dat mensen ongeveer dezelfde leeftijd hebben. Bedenk ook dat over het alge- meen mensen pas hulpbehoevend worden op latere leeftijd. Dan zijn helaas al veel vrienden misschien al overleden. Degenen die


overblijven en geacht worden bij te springen zijn ook een dagje ou- der. Die moeten dan een trapje op om ramen te wassen. Ik voorspel nu al dat het aantal thuisongelukken in 2015 flink zal oplopen. Mis- schien dat zorgverzekeraars hierover openheid van zaken kunnen geven. Die houden om de kosten in de hand te houden van alles en nog wat in de gaten via statistieken. Een ander punt wat ook nog vermeld moet worden is dat veel men- sen hun baan in de thuiszorg hebben verloren of zullen verliezen. Vervolgens mogen een paar gelukkigen veelal tegen een lager salaris terugkeren. Maar het kan nog bonter. Bij de Bijstandsbond zijn gevallen bekend van bijstandsgerechtigden, die onder het mom van werkervaring opdoen, bij hun vroegere werkgever aan de slag konden met behoud van uitkering. De Bijstandsbond noemt dit de beruchte verdringing. Deze alles heeft ook gevolgen voor het pensioenfonds in de zorg. Al die mensen die hun baan verloren of zullen verliezen, betalen geen of minder premies. Niet verwonderlijk dus dat pensioenen de komende jaren niet geïndexeerd kunnen worden. Dit is weer een flink koopkrachtverlies en leidt weer tot banenverlies. U ziet het. Het wordt er in mijn ogen niet beter op. Toch wens ik u een gelukkig en vooral strijdbaar 2015 toe. Mocht het u tegenzitten, dan kunt u altijd voor uitkeringszaken bij de Bijstandsbond terecht.


Jacques Peeters is spreekuurmedewerker van de Bijstandsbond


Geen taal, geen toekomst BETOOG


Op 18 november heeft de Tweede Kamer ingestemd met het wetsvoorstel om eisen te stellen aan de taalvaardigheid van men- sen in de bijstand. Mensen die zich onvol- doende inspannen om de Nederlandse taal te leren kunnen straks gekort worden op hun uitkering. De VVD vindt dit een goed voorstel. De bijstand is bedoeld als vangnet en springplank naar betaald werk. Dan is het essentieel dat iemand de Nederlandse taal machtig is. Dankzij deze wet wordt de kans voor mensen op een betaalde baan vergroot. Wethouder Vliegenthart gaf ech- ter te kennen dat hij de taaleis ‘onuitvoer- baar’ vindt en dat ‘hier geen geld voor is’. Uit antwoorden op de vragen, gesteld door de VVD, blijkt dat 30 tot 35 procent van de bijstandsgerechtigden momenteel niet voldoet aan de taaleis. In de praktijk betekent dit dat 16.000 Amsterdammers in de bijstand niet het basisschoolniveau Nederlands halen. Dit zijn schrikbarende


aantallen. Allereerst is dit een drama voor de mensen om wie het gaat: zonder Ne- derlands is het vrijwel onmogelijk een baan te vinden of in onze maatschappij te func- tioneren. Wij vragen ons af hoe hier in het verleden door DWI mee omgegaan is. Want zonder Nederlands is het ook moeilijk om te solliciteren of een re-integratietraject te volgen. De wethouder schreef dat het uitvoeren van de taaleis ongeveer 36 miljoen euro zou gaan kosten. Dat is iets wat wij moeilijk kunnen geloven. Het leren van de Neder- landse taal is allereerst een verantwoorde- lijkheid van mensen zelf. Als je immers een bestaan wilt opbouwen dan is het de nor- maalste zaak van de wereld dat je hier een inspanning voor levert. Natuurlijk helpt de overheid daar een handje bij. Maar met dit bedrag kunnen 5 jaar lang ruim 75 mensen voor een royaal salaris aan het werk wor- den gehouden. Wij weten zeker dat bij het lezen van dit stuk er legio bedrijven zijn die zeggen: ‘Wij doen het voor een fractie van die 36 miljoen.’ Gelukkig was de wethouder het wel met de VVD eens dat het normaal is om te verlan- gen dat een bijstandsgerechtigde er alles aan doet om de Nederlandse taal te leren.


Wat ons betreft is hier het laatste woord nog niet over gezegd. Het is essentieel dat zowel bijstandsgerechtigden als de ge- meente alles op alles zetten om te zorgen dat taal geen barrière vormt in het vinden van een baan. We vragen daarbij in eerste instantie aan de mensen zelf om hun ver- antwoordelijkheid te nemen. De korting op de uitkering is een goede stok achter de deur om ervoor te zorgen dat iedereen in de bijstand voldoende de Nederlandse taal machtig is. Om zo volledig mee te kunnen draaien in de maatschappij.


Marianne Poot is gemeenteraadslid voor de VVD in Amsterdam


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36