This page contains a Flash digital edition of a book.
Lezersverhaal TEKST: TON OOSTVEEN • FOTO: SHUTTERSTOCK H Een koninklijk goedemorgen


et is woensdag 2 maart 2016. Het len- tezonnetje nodigt uit tot een korte boswandeling. Auto parkeren, hoge wan- delschoenen aan en het bos in. Heerlijk die frisse natuurgeur! Onweerstaanbaar


lonkt een mooi bospad met aan weerskanten een smalle strook gras en heldergroen mos. Dertig meter hoge sparren rijzen op met als lage beplanting veel winterbruine, geknakte varens. Er staan ook loof o- men zoals zomereik en statige beuken. Aan het begin van het pad staat een groen, rechthoekig bord van ongeveer veertig bij twintig centimeter. Met bovenin een fraaie, in het wit, afgebeelde ruiter. Mag ik hier wel wandelen? Voor mij geen vraag want de ver- leiding is te groot.


Nadat ik tien minuten heb gelopen met alleen het gezang van blije vogels hoor ik een dof, trommelend geluid. Dit blijkt af omstig van vier ruiters in galop. Het gaat hard, want eerder dan ik dacht zijn ze al op honderd meter afstand. Ik stap aan de kant, maar gelukkig heeft de voorste ruiter, een oudere dame zonder cap maar met los wap- perend grijs haar, vaart geminderd en rijden zij nu stapvoets. Zij houden rekening met een wandelaar …


Ik zeg dan ook vriendelijk goedemorgen tegen de dame die, op een groot bruin paard gezeten, pal langs mij rijdt. Ik krijg een vriendelijk ’goedemorgen’ als antwoord. Mijn blik verplaatst zich nu van de paardenlijven naar de ruiter en ik kijk, tot mijn stomme verbazing, in het lachende gezicht van onze voormalige koningin Beatrix. Met een mooie zit en in een ontspannen houding rijdt zij weer verder. Aan de rechterkant gefl ankeerd door een jonge hofdame. Onder de indruk kijk ik naar de twee andere begeleiders, waarbij een gespierde man- nelijke ruiter mij met een kritisch onderzoekende blik opneemt. ’Van mij heeft prinses Beatrix geen gevaar te duchten hoor’, zend ik hem in stilte toe. Ik ben beduusd, dat onze voormalige koningin die toch al ruim achtenzeventig jaren telt, nog zo vitaal, levendig, maar ook jong oogt. Niks geen stijf galakapsel, maar los wapperende haren. Beatrix zoals zij nu is: in galop op een groot bruin paard … Na een pauze bij een boshut waar prima cappuccino wordt geserveerd, ga ik naar buiten. Ik kan het niet laten om nog even naar het ruiterpad te lopen. Geen ruiters meer. Wel een grote hoop lichtbruine paarden- poep. Zijn dit nu koninklijke paardenvijgen …?


Ton Oostveen, Maartensdijk


jan/feb 2016


71


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56  |  Page 57  |  Page 58  |  Page 59  |  Page 60  |  Page 61  |  Page 62  |  Page 63  |  Page 64  |  Page 65  |  Page 66  |  Page 67  |  Page 68  |  Page 69  |  Page 70  |  Page 71