This page contains a Flash digital edition of a book.
10


OP EEN ZONDAGMORGEN … Op een zondagmorgen …


… om 09:41 uur, tijdens de drukke bezigheden van de organisatoren van een toerrit, gonsde een gsm. Een beetje geërgerd, nam een zenuwachtig crewmem- ber de gsm ter hand en zag een envelopje op het display verschijnen. Omdat de eigenaar van die gsm al lang geen twintiger meer is, maakt hij ook niet zo veel gebruik van sms en ‘al die andere zever’. Hij vroeg dus zijn dochter om dat sms’je even voor te lezen. “Oei,” reageerde die meteen, “Marie-Lou stuurt een berichtje dat ze met Jos in het ziekenhuis zit. Ze zal ons later bellen.” Natuurlijk werd meteen de hele familie op de hoogte gesteld en een antwoord verstuurd: “We hopen dat het allemaal een beetje meevalt. We horen het straks wel.” Onmiddellijk trilde de gsm verwoed: “Kan iemand anders voor foto ’s zorgen?”


De organisatoren maakten zich wel wat zorgen, maar konden een glimlach niet onderdrukken. Natuurlijk kon Marie-Lou niet rustig afwachten of er iemand aan haar ‘verantwoordelijkheden’ zou denken. Zij zorgt bij elk evenement van de club voor een fotoreportage en als ze dat vanuit het ziekenhuis moet regelen en delegeren, doet ze dat ook. We lieten haar meteen weten dat ze zich daar maar niet druk om moest maken en dat we er op rekenden dat ze goed voor Jos en zichzelf zou zorgen. Om 10:06 piepte ons apparaatje terug. “En toch vinden we het erg dat we er niet bij zijn. De pijnen in de buik nemen nu af dankzij een spuitje. Ze gaan seffens foto ’s ne- men.“


Intussen waren de eerste deelnemers ook gearriveerd, waaronder heel wat clubleden. En daar kwamen onder andere de volgende reacties: “Jos en Marie-Lou zijn er niet. Zijn Jos en Marie-Lou er niet? Jos en Marie-Lou komen toch wel zeker??? Waar zijn Jos en Marie-Lou, die komen toch wel?! …” Elke keer werd het ‘verpletterende’ nieuws doorverteld. De situatie zorgde meteen voor druk telefoonverkeer. De ene wist te vertellen dat het intussen meeviel met de pijn. De ander kon dan weer verkondigen dat Jos een niercrisis had. Nog een an- der maakte zich flink zorgen over Jos zijn tikker…


En daar begon het bij iedereen plots een beetje te dagen. We zijn het zo gewend dat Jos en Marie-Lou altijd present zijn, dat we het bijna onfatsoenlijk vinden als ze eens een keer niet verschijnen. Tegelijkertijd stond iedereen perplex, want als die twee niet aanwezig waren, moest er echt wel iets serieus aan de hand zijn!


Om 11:22 kregen we eindelijk wat beter nieuws van Jos’ eega: “Het was terug een niercrisis, amaai die Jos heeft nogal gekermd! Nu is alles gelukkig weer onder controle. Hij ligt nog wel aan een baxter in het ziekenhuis.” Tegelijkertijd kon ons Marie-Lou het toch niet laten om wat tips aan enkele mogelijke fotografen mee te geven. Vooral het doorsturen van de foto ’s baarde haar zorgen, want blijkbaar kan ze met verkleinde exemplaren niet veel meer aanvangen. Dat alles mooi in kannen en kruiken kwam (dankjewel Francis, Henk, Ivo en Marc), kan je zien op de websi-


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48