This page contains a Flash digital edition of a book.
Nieuwe uitdaging


Luud had er duidelijk al over nagedacht, plus het feit dat hij een optimistischer kijk op het leven heeft dan ik, en altijd een stip op de horizon zet. “Stel nu eens dat we alles op een hoop gooien en uitreke- nen wat we hebben, hoe ver komen we dan?” Ik begon met het opsommen van onze verplichtin- gen en onze beperkingen, geheel in de lijn van mijn meer zorgelijke kijk op het leven, maar na enige tijd kreeg ook ik de smaak te pakken en volgde ik Luud met het uitrekeningen van de overwaarde van ons huis, ons verdienvermogen, en het fantaseren over hoe we willen leven en wie we willen zijn in deze wereld.


Wat we zeker wisten was dat we beiden meer rust, schoonheid en harmonie in ons leven wilden heb- ben. Het grappige is dat je met het onderzoeken naar wie je nu eigenlijk wilt zijn ook veel kunt op- maken uit je allergieën. Zo heb ik bijvoorbeeld altijd een haatliefde verhouding gehad met het klooster- leven en hield ik als kind naïef mijn oren dicht als we een klooster passeerden, zodat ik een eventuele roeping niet zou horen. Maar datzelfde kloosterle- ven intrigeerde me ook. Ik voelde me altijd al thuis in de orde, de eenvoud, de puurheid, de natuur, de tijd voor reflectie, etc. Als ik het mijzelf toestond dan


droomde ik van een leven in de buitenlucht, een goed georganiseerde moestuin, loslopende huis- dieren, een beschutte cour, weelderig bloeiende rozenstruiken, een gigantische open haard, een vol- le bibliotheek, een grote keuken met een groot for- nuis, en lange tafels met heel veel stoelen. Ik kon mijzelf voorstellen als een soort „moeder overste‟, met vuile handen van de aarde, blozende wangen van de zon, roerend in de pannen en altijd in voor een goed gesprek.


Terugrijdend naar huis kwamen we steeds meer in de stemming en besloten we mijn ouders, die on- dertussen gepensioneerd waren, mee te vragen. Ik wilde hun en onze dochter namelijk niet hun nog maar net begonnen, maar wel uiterst belangrijke, relatie ontnemen. Tot mijn stomme verbazing waren zij na een kwartier om, en heel enthousiast. Ook zij waren toe aan iets anders, mijn moeder van toen 70 noemde het zelfs de behoefte aan een nieuwe uitdaging. Het besluit was genomen, alle seinen stonden op groen wat ons betreft. We gingen emi- greren en we zouden samen met mijn ouders een groot pand gaan zoeken en een nieuw leven star- ten. We kozen voor de Perigord Vert in de Dordog- ne omdat het landschap en het klimaat ons aan- spraken en de afstand naar Nederland in een dag te rijden was. Voor alle partijen interessant. Erg veel tijd om verder over dingen na te denken hebben we


Emigreer Magazine


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56