This page contains a Flash digital edition of a book.
uud en ik werkten al geruime tijd


als zelfstandig trainer en coach voor het bedrijfsle- ven in Nederland, en vol overtuiging en bezieling hielpen we dag in dag uit mensen van werkvloer tot directieniveau naar een zo mooi mogelijk leven. We werkten hard, reden van hot naar haar, zeiden nooit nee, en waren succesvol. Ons werk was ons leven. Ons persoonlijke leven was echter, volgens ons, niet erg in balans. We predikten dan wel dagelijks een soort van “work-life balance”, maar dreigden zelf min of meer slachtoffer van ons eigen succes te worden. Daarnaast voelden we ons door de toren- hoge premies en belastingen voor zelfstandigen ook behoorlijk beperkt in onze persoonlijke bewegings- vrijheid. We voelden dat het anders kon, maar had- den nog geen benul hoe.


In 1999 begeleidde ik een man van midden veertig op de klassieke outplacement manier naar een nieuwe functie, totdat ik na enige tijd analyseren aan hem vroeg hoe zijn persoonlijke financiële situ- atie er eigenlijk uitzag. Na wat rekenen kwamen we er achter dat hij na enkele praktische aanpassingen voldoende middelen had om stil te leven, en toen we daar eenmaal achter waren kwamen er ineens hele andere energieën en dromen vrij. Niet alleen bij hem, maar ook bij zijn vrouw die haar middelma- tige baan en leven al vele jaren zat was. Het hele proces werkte enorm bevrijdend en na enkele maanden vertrok hij samen met zijn vrouw naar de Dordogne, naar een prachtig huis in een feeërieke omgeving, naar een nieuw leven waar zij in hun stoutste dromen niet aan hadden durven denken.


Die zomer gingen Luud en ik, met onze dochter Em- ma van toen anderhalf, voor een korte vakantie naar Frankrijk en een van onze agendapunten was een bezoek aan hun nieuwe woonplek. Met open armen werden we ontvangen door twee zongebruin- de ontspannen mensen, en werden we voor enkele dagen opgenomen in hun romantische leven. Op de laatste dag van dit heerlijke intermezzo, dat voornamelijk bestond uit zwemmen, zonnen, wijn drinken en heerlijk eten, zaten Luud en ik wat te mij- meren in hun prachtige bloemrijke tuin, toen Luud ineens zei; “zo kunnen wij ook leven”. Ik keek hem verbaasd aan. “Wij? Hoe dan?” >>


Emigreer Magazine


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56