This page contains a Flash digital edition of a book.
Bleef dus over de eerste, als een blok voor geval- len, fermette en omdat het weer zo hoog in de ber- gen op dat moment erg mee viel, want hoe koud kon het hier nou boven worden; wisten wij veel! Bovendien zou de zon hier toch veel schijnen. Dit huis zou dus best een goede keuze kunnen zijn. Bouwkundig zag het er goed uit en ook de aanwezige centrale verwarming zou ons goed van pas komen op koude winterdagen.


Na een avond zitten bij het haardvuur, een goed glas wijn, een lang gesprek met elkaar en het ver- plichtte nachtje er over slapen, nog eens een ronde rond het huis, waren wij er uit en als zij het maxi- male bod van ons wilden accepteren waren wij wel bereid onze nek er voor uit te steken. Wij hadden onze bank in Nederland al een beetje uit laten rekenen wat wij konden besteden, daar ging af wat wij zelf nog nodig dachten te hebben; je moet je kruit nooit meteen helemaal verschieten en wis- ten dus wat wij maximaal konden spenderen. Dit bedrag hebben wij de makelaar als ons bod gedaan en hebben ook de makelaar meegegeven dat wij dit bedrag maximaal konden besteden m.a.w. als er een tegenbod kwam, dan ging de verkoop gewoon niet door.


Toevallig was de vraagprijs onze bovengrens en wij deden het voor dat bedrag alléén voor ons all-in, dus inclusief notaris- en alle andere kosten als die er waren. In Nederland hadden wij al gehoord over allerlei moeilijkheden die er konden ontstaan doch bij ons niets van dit alles. Aan Rednose en dat aller- aardigste boerderijtje in de Vendee dachten wij al niet meer. De volgende dag belde de makelaar dat hij ons wilde spreken en wij maakten een afspraak


in het voor ons mogelijk nieuwe thuis en inderdaad, na nog een kleine rondleiding en een inleidend ge- sprekje kon hij ons verheugd mededelen dat de on- derhandelingen wel erg moeilijk en zwaar waren geweest en dat iedereen veel water bij de wijn had moeten doen maar dat hij ons toch kon feliciteren met onze nieuwe woning Hij overhandigde ons, na de nodige plichtplegingen, meteen maar de sleutel die wij vol trots aannamen. Jeannette juichend, ik helemaal stil en mond open van verbazing, Jean- nette heeft later wel eens gezegd dat zij mij nog nooit zo verbaasd en verwonderd heeft zien kijken en reageren. Nu pas drong het tot mij door waar wij al die tijd mee bezig waren geweest en dat er nu geen weg meer terug was. Dit naargeestige, koude, smerige, donkere en klamme maar fantastische huis werd onze nieuwe woning. Nadat wij het ook nog eens goed van binnen en buiten hadden beke- ken maar


nu met de luiken open, werd het al iets minder don- ker en naargeestig want potentie had het zeker wel en leek de schouw niet zoals in een kasteel; ons toekomstige kasteeltje. Apentrots bleven wij nog enkele dagen in de Auvergne om de omgeving rondom ons nieuwe huis te leren kennen. Na totaal een week moesten wij jammer genoeg afscheid nemen van ons nieuwe bezit, ons nieuwe toekomstige vaderland en van monsieur Fugère en reden wij weer terug naar ons eigen koude Neder- land. Onze auto was toen nog niet ingericht op bar- re omstandigheden zoals die zich daar voor kunnen doen zoals met de sneeuw en de ijzel die wij daar later hebben meegemaakt. Wij hebben hierbij ach- teraf gezien het nodige geluk gehad.


Emigreer Magazine


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56