This page contains a Flash digital edition of a book.
Emigreer belevenissen


Willeke Luinge is met haar partner Jan in 2005 geëmigreerd naar Italië. Zij zijn eigenaar van B&B en minicamping Rocca di Sotto in Abruzzo.


izza!


Het ideale van Italië zijn de vele pizzeria‟s. In bijna elk dorp kom je ze tegen, maar helaas nog niet in ons dorp. Voor onze pizza gaan we naar het dorp Arsita, 6 km. verderop. Bij aankomst zit er een man of vijf- tien. Geen dames, want het is zondag, dus voetbaldag. Wij nemen plaats aan één van de vele tafels met de knalgele tafelkleedjes. TL-verlichting erbij, mooie blonde rondborstige dames op de televisie en het Italië-gevoel is compleet.


Als echte Hollanders vragen wij naar de menukaart en bestuderen de diverse soorten pizza‟s met daar- achter de prijs nog vermeld in duizenden lires. Geweldig! We geven onze bestelling door en al gauw genieten we van een heerlijk glas Montepulciano wijn. Als drie kwartier later onze pizza nog steeds niet op tafel staat en mijn hoofd een licht gevoel krijgt door de wijn in combinatie met mijn lege maag, vraag ik de serveerster waar onze pizza blijft. “Stanno facendo, ze zijn er mee bezig”.


In het volgende kwartier valt het ons op, dat er allerlei mensen binnenkomen om vervolgens binnen vijf minuten met een tevreden gezicht en een stapel pizzadozen het pand weer te verlaten. Eindelijk krijgen we het „pizzasysteem‟ door. Als je bij de bank, postkantoor of winkel net aan de beurt bent en de telefoon gaat…, dan is het wachten en hopen dat het gesprek snel afgelopen is, want de gouden regel is: de tele- foon komt op de eerste plaats. Ondanks dat onze pizzabestelling al een tijdje in de keuken ligt te wach- ten, krijgt de telefonische besteller voorrang. Wij besluiten in vervolg onze bestelling telefonisch door te geven.


Nog een kwartier en heel veel voorbij komende dozen pizza‟s later, zegt mijn moedige Jan tegen de pizzabaas: “Se le pizze non vengono tra cinque minuti, noi andiamo via”. Prompt staat er vijf minuten later een bord met mijn pizza „Calzone‟ voor mijn neus op het knalgele tafel- kleedje te dampen. Blij kijk ik naar de overkant, waar ik Jan beteuterd naar zijn pizza „Diavola‟ zie kijken. Deze staat op de kaart omschreven als een pizza met pikante salami, pommodorisaus en olijven. Vooral vanwege de olijven heeft de „Diavola‟ Jan‟s voorkeur. Ik kijk naar zijn pizza waar in het midden welgeteld één olijf ligt. We kijken elkaar aan, schieten in de lach en beginnen te eten.


Emigreer Magazine


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56