This page contains a Flash digital edition of a book.
Het tijdschema om het huis en de drie hectare land op te knappen, en te onderhouden vulde de dagen, en daarnaast moesten we ook nog gewoon werken om ons geld te verdienen. Overigens waren we ook nog gewoon ouders van een klein opgroeiend meis- je dat weliswaar de tijd van haar leven had, maar ook gewoon onze aandacht verdiende.


Op onze gasten maakte ik als coach dus vaak een bijzondere indruk, zij zagen mij als coach, maar op dezelfde dag ook als huisvrouw, kokkin, moeder, tuinman, en bouwvakker. Het was wel wat ik altijd al wilde zijn, maar om al die rollen op het hoogste niveau allemaal in een etmaal te proppen, dat bleek wel iets te veel van het goede. Van de rust en de harmonie kwam dus niet veel terecht, want de druk op ons schema werd naarmate meer mensen ons vonden groter en groter. De meesten vonden ons harde werken en het resultaat inspirerend, enkelen vonden het confronterend. “Waarom besteed je het niet uit” en “neem je wel eens tijd voor jezelf” waren regelmatig terugkomende vragen, die ik, terwijl ik grootmoedig het zweet van mijn voorhoofd veegde, altijd wegwuifde met een sussende opmerking als “ik kan het allemaal wel aan hoor!”


Natuurlijk heb ik mijzelf regelmatig radeloos afge- vraagd waar we aan begonnen waren en hebben Luud en ik vele verhitte telefoongesprekken


gevoerd als hij in het buitenland was en ik bijvoor- beeld in mijn eentje een hellend dak probeerde te stutten. Oh, wat kon ik jaloers zijn op mijn vriendin- nen die met een draai aan de thermostaat hun huis warm kregen, en in het weekend lekker gingen win- kelen. Ik was dus behalve trots en tevreden over hetgeen we voor elkaar kregen, veel vaker nog doodop van de lange dagen, van het alleen zijn, en van de fysieke pijn van het zware werk. Soms vond ik mijzelf een karikatuur ten opzichte van sommige van mijn gasten die vaak niet hun eigen huishouden deden en soms zelfs niet eens zelf kookten. Was ik superwoman of zo? Wat stond ik hier eigenlijk te bewijzen en aan wie?


Luud had ondertussen zijn plannen ook moeten bij- stellen, want het tijdelijke teruggaan naar Nederland werd na enige tijd een structureel werken in Europa om de hoge lasten van de vele verbouwingen te kunnen betalen, waardoor hij uiteindelijk heel veel succes verwierf als internationale trainer. Elke maand was hij twee tot drie weken van huis terwijl ik het fort bewaakte en als coach werkte. In de trein en in het vliegtuig schreef hij zijn eerste boek in het Nederlands, en zijn tweede boek in het Engels. Al was het dan zwaar, na enkele jaren liep het dus al- lemaal redelijk op rolletjes. We waren gewend ge- raakt aan ons Franse en internationale leven. We spraken ondertussen beiden de taal en waren volle- dig opgenomen door de Franse gemeenschap. >>


Emigreer Magazine


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56