This page contains a Flash digital edition of a book.
En dat lukte. Vooruitlopend op onze plannen wer- den vol enthousiasme de bedden, het beddengoed, het servies, de tafels en de stoelen gekocht en tijdelijk opgeslagen. Onze familie, vrienden en op- drachtgevers reageerden enthousiast, en de eerste boekingen kwamen zelfs al binnen. In ons huis hin- gen de foto‟s van onze droomplek als stimulans, en tegen iedereen konden wij vol trots zeggen dat we een fantastische plek, dat enkel een likje verf nodig had, hadden gevonden. Dat jaar hebben we als in een roes beleefd, dronken van de emoties, maar ook redelijk vermoeid van alles wat er gebeuren moest.


Begin november 2001 ben ik samen met Emma, die ondertussen net drie was, naar Frankrijk ver- trokken om daar alles te gaan regelen met de bank, de accountant, de notaris en de makelaar en om alvast het huis in orde te maken voor de grote ver- huizing die op 1 december zou plaatsvinden. Luud zorgde ondertussen voor de afhandelingen in Ne- derland. In Frankrijk aangekomen werd ik gecon- fronteerd met mijn eerste ongemak, ik sprak nauwe- lijks een woord Frans, en dat is bijzonder lastig als je vervolgens geconfronteerd wordt met ongemak twee, een door de eigenaren voortijdig verlaten en afgesloten huis, en ongemak drie, een niet gemaakt


koopcontract, en ongemak vier, een vertraagde overboeking van de bank, en ongemak vijf, een plotseling volstrekt afwezige makelaar. En zo kwa- men er nog meer lijken uit de kast. Ik kon het huis niet in en het heeft uiteindelijk drie weken soebatten geduurd voordat ik de sleutel kreeg.


Tegenslag


Ondertussen kreeg ik zware griep en begon de tijd te dringen. Ik had nog maar een week voordat Luud met de grote vrachtwagen met al onze spullen zou komen en voor die tijd zou ik het huis moeten op- knappen en schoonmaken. Met rode konen van de koorts en de stress heb ik bij alle instanties, de ma- kelaar, de bank en de notaris “oui” en “non‟” geknikt en geschud, contracten getekend, cheques uitge- schreven, en geen flauw benul gehad waar het over ging. Ik kan me daar nu niets meer bij voorstellen, maar toen had ik gewoon geen andere optie, dan vertrouwen op de goede afloop en doorgaan. Gelukkig had ik een hamer, een zaag, een nijptang en een paar hele goede potten latex bij me. Vol goede moed opende ik dus na drie weken eindelijk de voordeur van ons nieuwe huis, maar deinsde meteen terug van de misselijkmakende geur. >>


Emigreer Magazine


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52  |  Page 53  |  Page 54  |  Page 55  |  Page 56