anders moeten we de koop maar niet door laten gaan. Dus met Kerst kregen deze huurders van de eigenaren te horen dat ze moesten vertrekken en omdat wij geen haast hadden stelden we voor dat zij van ons 6 maanden de tijd zouden krijgen, dat was gelukkig geen probleem.
De oude eigenaren van Château la Perche
De dag voor wij het definitieve koopcontract zouden tekenen, hebben wij samen met de makelaar nog een bezoek gebracht aan Château la Perche, zoals het landgoed officieel heet. Wij zouden kennis ma- ken met de huidige eigenaren. Het domein was van 6 kinderen en zij hadden het landgoed geërfd van moeders. Deze „Landlady‟was ruim 90 jaar gewor- den en al sinds de tweede wereldoorlog weduwe. Haar man was een legerofficier en volgens de ver- halen die wij later te horen kregen is hij in een vuur- gevecht aan het einde van de oorlog omgekomen. Zijn vrouw met 6 kinderen bleven achter en hebben na zijn dood het huis gebruikt als Residence Secun- daire, of te wel het werd gebruikt als zomerhuis. In de entree hing toen een foto van „oma‟ met al haar kinderen en kleinkinderen en dit huis is altijd het familiehuis geweest waar iedereen zomers sa- men kwam.
Die dag maakten we kennis met het „hoofd‟ van de familie, de oudste zoon, ene Gérard die de verte- genwoordiger was van de familie en het voor zijn jongere zussen regelde. Toen wij tijdens de inspec- tie van het huis vragen stelden over de geschiede- nis van het huis en de familie had hij geen zin om daar op te antwoorden. Het was een behoorlijk hooghartig persoon die zo snel mogelijk de koop geregeld wilde zien en verder geen moeilijke vragen wilde beantwoorden. Zijn vrouw wilde ons nog hel- pen in het Engels omdat zij wel begreep dat wij ons niet verstaanbaar konden maken in het Frans, maar Gérard vond dat nergens voor nodig. In Frankrijk spreek je Frans! Tijdens onze rondleiding werden ook zijn zussen naar buiten gestuurd en zij moesten zich maar even gaan vermaken in het bos. Wat ik nog niet heb opgemerkt is dat deze dames dus ook allemaal rond de 70 jaar waren en dus niet veel te vertellen hadden bij hun oudere broer die overdui- delijk de leiding had.
De overdracht in Parijs
In hartje Parijs op de Champs Elysees moesten wij zien te parkeren voor de overdracht bij de Notaris. Na veel stress in het drukke verkeer, want een GPS systeem was er toen nog niet, wisten we onze auto te parkeren in een parkeergarage. We waren geluk- kig ruim op tijd en we liepen een chique notaris- pand binnen. >>
Emigreer Magazine
Page 1 |
Page 2 |
Page 3 |
Page 4 |
Page 5 |
Page 6 |
Page 7 |
Page 8 |
Page 9 |
Page 10 |
Page 11 |
Page 12 |
Page 13 |
Page 14 |
Page 15 |
Page 16 |
Page 17 |
Page 18 |
Page 19 |
Page 20 |
Page 21 |
Page 22 |
Page 23 |
Page 24 |
Page 25 |
Page 26 |
Page 27 |
Page 28 |
Page 29 |
Page 30 |
Page 31 |
Page 32 |
Page 33 |
Page 34 |
Page 35 |
Page 36 |
Page 37 |
Page 38 |
Page 39 |
Page 40 |
Page 41 |
Page 42 |
Page 43 |
Page 44 |
Page 45 |
Page 46 |
Page 47 |
Page 48 |
Page 49 |
Page 50 |
Page 51 |
Page 52 |
Page 53 |
Page 54