Captain Hereford


Twee motoren, een jeep, een jetski, het was een gekkenhuis. Maar je leeft ook in een land waar het contrast tussen arm en rijk heel erg groot is. Een paar keer ben ik onpasselijk van mezelf geworden.”


Multikunstenaar Erwin Stienstra alias Hereford maakt blitse pop-art op autodeuren, kleurige collageschilderijen en wandsculpturen. Zijn zelfbedachte superheld Captain Hereford trekt ten strijde tegen onrecht, in het bijzonder de zwendel in de financiële wereld. Een sector, waar hij zelf jarenlang in werkte.


De Groninger heeft een eigenaardige keus voor materialen. Het beschilderen van au- todeuren: je moet er maar op komen. De grote wandversieringen met ruitjesstruc- tuur maakt hij van acrylaatkit, normaal bedoeld om kieren mee te dichten. Eerder maakte hij glaskunst door grote vlakken veiligheidsglas stuk te slaan en de barsten met verf vol te gieten.


Er is belangstelling genoeg voor zijn kunstwerken. Hij


wil volledig van zijn


kunst gaan leven en nooit meer terug naar zijn oude baan als beursmakelaar. Erwin: “Ik had het op een gegeven mo- ment helemaal gehad. Het is een heel ziek


wereldje. Vol hebzucht en over


lijken gaan, als het gaat om een klant binnen te halen. En dat puur voor eigen gewin. Het enige wat je doet, is met geld schuiven.” Hij is financieel opgeleid en volgde een specialistenstudie voor beurshandelaars. Door zijn toenmalige werkgever in Amsterdam werd hij een jaar is


uitgezonden naar belastingtechnisch


Thailand. Dat voordelig. Daar


werkte hij voor een internationaal ef- fectenkantoor. Zijn standplaats: het po- pulaire eiland Phuket. Hij moest er hard werken, maar had er ook een wilde tijd.


27


Hoertjes “Ik had een huisje aan zee op Patong Beach, niet ver van de uitgaansstraat Banghla Road. Het was te gek. Ik heb daar zelfs Arnold Schwarzenegger nog zien rondlo- pen. En dan het moment dat vliegdeksche- pen van de Amerikaanse marine in de baai aanmeerden. Ik waande me in de jaren zeventig, Vietnam. Er waren spandoeken met ‘Welcome US Navy’ en op straat zag je de opgetogen mariniers lopen, op weg naar de hoertjes. En dan de dames die zich hiervoor extra hadden opgesierd. Ik had een huis van drie etages met een bar, aan de zee. Ik had zelfs mijn eigen barmeisje.


Vreemde types “Ik werkte er keihard. Elke ochtend om half negen kregen we van een zakengoeroe zo’n opblaassessie. Daarna moesten we gaan handelen. Aan de telefoon. Om twaalf uur kregen we een luxe, internationale lunch met veertig collega’s. Na het eten weer een sessie en aan de telefoon. We werkten van- uit onze eigen belcabine. Er zaten vreemde types tussen. Zo was er iemand die alleen kon bellen als hij in dameskleren was ge- kleed. En een Australiër, die telefoneerde terwijl hij op zijn kop stond.”


“Het was een baan met veel stress, ik heb het een jaar kunnen volhouden. Ik wist al- tijd redelijk hoe ik iets moest verkopen. Ik werd bang van dat ‘talent’ op het moment dat ik een klant binnen drie minuten hon- derddertigduizend dollar


liet investeren.


Puur op basis van mijn stem. Ik had die man nog nooit gezien. Ik werkte met grote bedragen, waaronder een keer met ruim een half miljoen dollar in één deal.”


Beurscrash Terug in Nederland ging hij voor de Dexia- bank werken, toen al berucht om de Le- gio Lease affaire. Er waren volop aandelen verkocht, die geen winst gaven, maar door de beurscrash voor de deelnemers enor-


Superheld in blitse pop-art


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4