This page contains a Flash digital edition of a book.
‘Kat in het bakkie!’, dacht ik....


Mijn oudste zoon heeft niet zonder slag of stoot zijn A-B-C diploma’s gehaald. Het heeft minstens een half jaar geduurd voordat de buikpijn voor aanvang verdween, dan druk ik het nog zacht uit, en vanaf B was het ‘zwemmen door het gat’ een obstakel. Veel praten, luisteren en vrij zwemmen hebben bijgedragen aan het behalen van de drie briefjes. En dan als laatste natuurlijk niet te vergeten zijn eigen doorzettingsvermogen, zonder dat was het niet gelukt. Apetrots zijn wij dan ook op alledrie de diploma’s.


Na een korte pauze werd het tijd voor de middelste zoon om op zwemles te gaan. Aangezien hij de zomer voor zijn eerste lessen al met bandjes in het diepe sprong, maakte ik mij hierover niet zoveel zorgen. De eerste maanden waren dan ook totaal anders dan bij de oudste. Over de zwemles werd met geen woord gesproken, hij was niet bleek en stilletjes op de dag van de zwemles, at gewoon en ging met een grote glimlach naar het zwembad. ‘Kat in het bakkie’, dacht ik. Ik bleef nog wel het eerste kwartier kijken om nog even te zwaaien, maar een uur in en om het bad hangen leek mij niet nodig en was praktisch gezien ook niet echt een optie.


Totdat hij er een tijdje uit was vanwege vakanties en ziek zijn. Na een periode van weken, gingen we het weer eens proberen. Ik had ‘m weggebracht, even gezwaaid en kwam ‘m vervolgens vlak voor tijd weer ophalen. Maar ik werd op weg naar de kleedkamers aangehouden door de zwemjuf: ‘wat is er met uw zoon aan de hand?’ Wat bleek, hij was zo’n beetje de hele les verdrietig geweest en juf wist niet waarom. Het ging toch altijd zo goed? Vanaf toen ging het mis en nu hebben we een deja-vu. Hij wil niet naar zwemles en wordt heel stil vlak van tevoren. Hoewel je zou zeggen dat we door de wol geverfd zijn, staan we weer


even voor een raadsel. Stoppen is geen optie, maar hoe brengen we het plezier terug? Ik moest er gelijk aan denken toen ik het artikel las over communicatie. Wij - ouders, kind en zwemonderwijzer- kunnen veel meer met elkaar communiceren. En dit is niet alleen de rol van de zwemonderwijzer, ook ouders moeten duidelijk aangeven wat er speelt bij hun kind en met welke vragen zij zitten. Zwemles lijkt zo’n vanzelfsprekend gegeven, maar het vergt heel veel inspanning van alle partijen. Aandacht geven aan elkaar en oog hebben voor elkaar is dan zeker belangrijk. Als ouder heb je hierin ook een taak, in samenspel met de zwemonderwijzer wil je het zo leuk mogelijk maken voor je kind. Elkaar om raad vragen is dan geen overbodige luxe.


Goed om te zien dat dit soort elementen steeds meer een rol gaan spelen. In de Week van het Zwemonderwijs komen deze ook uitgebreid aan bod. En terecht, want de badmeester die aan de rand staat te gillen naar de kinderen om de zwemslag over te brengen is al heel lang passé. Het kind staat centraal. Dat is niet alleen belangrijk om de felbegeerde diploma’s te behalen, maar zeker ook om het plezier van het spelen in en om het water van jongs af aan mee te geven.


info@zwembadbranche.nltwitter.com/zwembadbranchezwembadbranche.nl/linkedin


4


Lees ZwembadBranche nu ook online: www.zwembadbranche.nl


Page 1  |  Page 2  |  Page 3  |  Page 4  |  Page 5  |  Page 6  |  Page 7  |  Page 8  |  Page 9  |  Page 10  |  Page 11  |  Page 12  |  Page 13  |  Page 14  |  Page 15  |  Page 16  |  Page 17  |  Page 18  |  Page 19  |  Page 20  |  Page 21  |  Page 22  |  Page 23  |  Page 24  |  Page 25  |  Page 26  |  Page 27  |  Page 28  |  Page 29  |  Page 30  |  Page 31  |  Page 32  |  Page 33  |  Page 34  |  Page 35  |  Page 36  |  Page 37  |  Page 38  |  Page 39  |  Page 40  |  Page 41  |  Page 42  |  Page 43  |  Page 44  |  Page 45  |  Page 46  |  Page 47  |  Page 48  |  Page 49  |  Page 50  |  Page 51  |  Page 52