OLIEWINST Nieuwe productieactiviteiten kunnen de economieën van Alaska en de Verenigde Staten een belangrijke impuls geven. Een recente economische studie heeft becijferd dat nieuwe offshore activiteiten bij Alaska gemiddeld 55.000 directe en indirecte nieuwe banen zou betekenen. Dat zal vijftig jaar zo blijven. De overheidsinkomsten bedragen tot 2057 in totaal 193 miljard dollar, waarvan 167 miljard dollar voor de Federale overheid, 15 miljard voor de staat Alaska, 4 miljard voor lokale overheden en 6,5 miljard voor andere staten.
THE LAST FRONTIER Oppervlakte 1.481.347 km2 van 13,8% water
, waar-
Alaska is net zo groot als Spanje, Frankrijk, Duitsland en Benelux samen
Alaska is daarmee grootste staat Verenigde Staten
Na Texas grootste olieproducerende staat van VS
Ruim 65% van land in Alaska is in handen van Federale overheid
Bijnaam luidt: The Last Frontier Hoofdstad in Juneau (30.700 inwoners)
Grootste stad is Anchorage (280.000 inwoners)
Hoogste berg: Mount McKinley (6194 meter)
Aantal inwoners in 2010 was 710.231 Alaska is zowel meest noordelijke,
westelijke als oostelijke staat van Verenigde Staten
Oostelijk is gevolg van het feit dat enkele eilanden van de Aleoeten op oostelijk halfrond liggen
tor het hele Poolgebied in beeld. Daar bevinden zich namelijk de laatste grote nog niet ontwik- kelde olie- en gasreserves van de wereld. Alaska hoort daar ook bij. Volgens conservatieve schattingen van de Amerikaanse overheidsinstantie MMS/USGS zouden er in Alaska ruwweg 30 miljard vaten olie voor de kust in de grond zitten. Afgezet tegen de 16 miljard vaten die de afgelopen 30 jaar Alaska’s North Slope pro- duceerde, is dat een substantiële hoeveelheid. DAAR KOMT BIJ dat die olie de Verenigde Staten de kans geeft minder afhankelijk te worden van olie-import uit landen en gebieden die instabiel zijn - los nog van de fi nanciële voordelen van eigen productie. De Verenigde Staten importeren ruwweg de helft van hun oliebehoefte. IN 2011 ZETTE president Obama het licht op groen voor hernieuwde ontwikkeling van de noordelijke staat. Daarmee komt Alaska met
alle reserves en de bestaande infrastructuur voor het transport van olie en gas weer in zicht. De olie- sector begint er aan een tweede jeugd. VOORUITLOPEND daarop keerde Shell
in 2005 groot terug in AK,
zoals de standaard afkorting voor de staat luidt. Er worden op dat moment vergunningen voor 137 gebieden verkregen om op zoek te gaan naar olie en gas in de kuststrook langs de Beaufort. In 2009 komen daar nog eens 275 in de Chukchizee bij. HET IS HET STARTSEIN voor een jarenlange aanloop waarin er veel stappen moeten worden gezet op logistiek, technologisch en juridisch gebied. Deze zomer moet dat tot de eerste boringen leiden door de boorschepen Noble Discoverer en Kulluk. Voor die tijd zijn er al vier miljard dollar geïnvesteerd om daadwerkelijk aan de slag te kunnen, waarvan grofweg de helft voor licenties en de rest voor de operaties zelf.
VANUIT VERSCHILLENDE plaatsen op de wereld zijn de nodige gespecialiseerde schepen richting Seattle gestoomd om zich daar tot een vloot van 22 schepen te vormen, die deze zomer op het zogeheten Outer Continental Shelf aan de slag zullen gaan. SHELL IS DE EERSTE van de grote oliemaatschappijen die wederom bij Alaska aan de slag gaat. Andere maatschappijen richten zich op andere plaatsen offshore in het Poolgebied. Het Noorse Statoil, het Italiaanse Eni, Gaz- prom en Rosneft uit Rusland en het Amerikaanse Exxon richten zich in eerste instantie op de Russische offshoregebieden in de Kara- en Barentszzee. Garanties voor suc- ces zijn er echter niet. Neem het Schotse Cairn dat 1 miljard dollar investeerde voor grootschalige exploratie bij Groenland maar niets commercieel haalbaars heeft gevonden. Shell wil trouwens deze zomer beginnen met seismolo- gisch onderzoek voor de kust van
Groenland, minimaal vijfhonderd kilometer verder weg van de laat- ste drie putten van Cairn Energy. DE EERSTE GROTE stappen moeten echter gemaakt worden in de Chukchi- en Beaufortzee, waar in de jaren tachtig al werd geboord, en waar toen ontdekkingen zijn gedaan. Aan de wal is van de activiteiten niet veel te merken, alhoewel er wel op verschillende plaatsen voorbereidingen zijn getroffen om ook vanaf de vaste wal snel in actie te kunnen komen in geval van een noodsituatie. De grotere drukte aan wal komt pas als er daadwerkelijk olie geprodu- ceerd zal gaan worden. Shell zou dan deels gebruik kunnen maken van de bestaande infrastructuur van pijpleidingen voor het trans- port van de olie, het Trans Alaska Pipeline System (TAPS). Nu de productie van Prudhoe Bay terug- loopt is er ruimte genoeg om een nieuwe hoeveelheid olie richting gebruikersmarkt in de rest van de Verenigde Staten te vervoeren.